Nog eens een verslagje vanuit San Diego ondertussen!

Onze reis begint te korten, wat dus ook wil zeggen dat we de grootste bezienswaardigheden ondertussen al wel gehad hebben.

Na Phoenix zijn we richting Palm Spring gereden. De bedoeling was om daar nog Joshua Tree National Park, maar daar aangekomen hadden we niet meer genoeg benzine om door het park te rijden. Dan maar eerst op zoek gegaan naar ons hotel en gaan tanken... We hadden een paar dagen geleden een heel goedkope kamer kunnen boeken in de Hilton, maar waren vergeten om het adres op te schrijven. Gezocht op de gps en wat bleek: er waren er 2 in Palm Springs! Dan maar op zoek naar gratis internet, om na te kijken waar wij een kamer hadden, wat we uiteindelijk vonden.... op de parking van de dichstbijzijnde Hilton van de 2. We hadden ons al voorgenomen dat het die niet kon zijn, we zaten namelijk temidden van een poepsjieke wijk vol senior-livings en golfterreinen, dure winkels enzovoort. Maar... verkeerd gedacht, dit was ons hotel! Toffe meevaller.

Ondertussen waren we al wel weer 40 kilometer verder van Joshua Tree verwijderdt en hadden we vastgesteld dat het buiten nog steeds 36°C was. + het hotel had een waanzinnig zwembad en een jaccuzi... Geen wandeling dus meer, geen national park meer, maar een rustige middag aan het zwembad, een italiaans dinéetje achteraf en op tijd het bed in om vanmorgen door te rijden naar San Diego.

San Diego is een grote, maar een toffe stad! We zijn naar een uitkijkpunt gereden en hadden daar een mooi overzicht over de baai en de militaire basis die daar gevestigd was. Daarna alles gaan afdroppen in het hotel, op zoek naar (laat) middageten en nog wat door Gaslamp District gekuierd. Op weg naar Gaslamp District ontdekten we dat het baseballstadion van de Padres er vlak naast lag en we wilden wel een proberen om daar binnen te komen om een kijkje te nemen.

Meevaller: er was juist een match gedaan! Dus terwijl iedereen naar buiten stroomde, glipten wij naar binnen en namen wat foto's... Plots kwamen er honderden U.S. Navy soldaten uit het stadion gemarcheerd. Blijkbaar hadden zij de match ook gevolgd en tot laatste gewacht om naar buiten te komen.

Een heel vreemde verschijning: soldaten, soldatenen nog eens soldaten die de baan oversteken, terwijl de omstaande Amerikanen spontaan begonnen te applaudiseren en fluiten naar hen.

En wij waren nog maar net aan het bedenken hoe er bij ons zou gereageerd worden wanneer zoiets zou gebeuren. Dat wij niet zoveel ontzag hebben voor de soldaten bij ons, maar dat Amerikanen dat er van jongsaf ingepompt krijgen en enorm opkijken naar de mensen die hun land verdedigen, wanneer er een familie passeerde.

Net op die moment vroeg het kleine zoontje aan zijn vader 'Who are those daddy?' waarop de vader antwoordde 'Those are heroes buddy'. Meteen het antwoord op onze vraag...

Daarna dan toch maar wat verder rondgelopen, een goeie Stella gedronken en iets gegeten en dan terug naar het hotel.

Morgen is onze laatste échte dag, maar die is voorlopig nog een beetje wazig. Misschien nog een dagje Disneyland, misschien nog een dag langer San Diego ofwel al richting Los Angeles...